طاهر قادرزاده- زیویه
به نام کانون، به کام چه کسی...؟
تب انتخابات در روزهای اخیر آنچنان باعث جوگیر شدن برخی از دوستان شده که اگر نظری مخالف نظر آنان در این باره ابراز شود، احتمالاً سیل اتهاماتی از قبیل: "عدم درک وضعیت فعلی " و "تنگ نظری" و " نداشتن بینش سیاسی منطبق با شرایط روز" و انواع توهینهای محترمانه ی دیگر را به سوی شخص بدرقه خواهند کرد! با این دوستان آگاه! سیاسی فعلاً بحثی نیست . چرا که اینگونه بینشها در مناسبتهای مختلف، به ویژه در انتخابات های کشورمان امری کاملاً طبیعی است و جو سازی و احساسی عمل کردن و موج سواری از ویژگیهای غیر قابل انکار بسیاری از ما ایرانیان می باشد. . . .
اما آنچه برای تعداد زیادی از معلمان جای تعجب است، فعالیت جمعی از همکاران صنفی است که به نام کانون صنفی معلمان و از حداقل تریبونهایی که در اختیار دارند، اقدام به موضعگیری سیاسی و انتخاباتی و صدور بیانیه میکنند.
گرچه بعضی از دوستان برای تعریف کانون صنفی، حق تفسیر به رأی برای خود قائل هستند. اما عنوان آن جای هیچگونه ابهامی را باقی نمی گذارد. کانون صنفی : فقط صنفی ، نه صنفی سیاسی ، نه صنفی تجاری ، نه صنفی امنیتی و رانتی و . . .
از هرنظر که به این اقدام بنگریم متأسفانه جز اشتباهی زیان آور و غیر قابل انکار چیزی دیده نمی شود. چرا که در جامعه گسترده ی معلمان ایران، که بارها با وجود انواع فشارها، بیانیه ها و نظرات صنفی کانون را پشتیبانی و اجراکرده اند، هر نوع گرایش و بینش سیاسی موجود است. از طرفی در ستادهای تبلیغاتی هر کدام از نامزدها ، معلمان زیادی را میتوان یافت که نه تنها حمایت، که حتی فعالیت تبلیغاتی میکنند. ونیز هستند همکارانی که تا کنون کاندیدای اصلحشان را در بین این چهار نفر نیافته و شاید در روزهای آتی هم نیابند. در نتیجه استفاده (سوء استفاده) کردن از نام کانون صنفی در انتخابات ، پایمال کردن حقوق دیگر همکاران و ظلمی است ناروا در حق اکثر آنان. در روزگاری که باید هم و غم همکاران فعال صنفی، توسیع دایره مشارکت معلم در سرنوشت شغلی خود- که جدا از سرنوشت فرهنگی جامعه نیست- باشد، همراهی کانون صنفی با احزاب و دسته های سیاسی و موضعگیری له یا علیه هر نوع جریان سیاسی و حزبی، باعث لطمه زدن به اعتبار و نام کانون و تنگتر کردن این دایره خواهد شد.
البته با توجه به قول کلود پیر: "در دموکراسی هر کس حق دارد نظر ناصواب هم داشته باشد." ما معلمان نیز مجاز به داشتن نظراتمان هستیم. و هر کسی در انتخاب موضعش مختار است اما این حق و این اختیار تنها منحصر به خود اوست.
اعضای محترم هیئت مدیره کانون نباید به خود اجازه دهند از نهاد و تشکلی که مسولیت آن برای کاری دیگر به آنان سپرده شده، هزینه کنند. این عمل نوعی حکم راندن بر دیگر اعضای آن تشکل و تصمیم گیری به جای آنان را در ذهن تداعی میکند. مگر نه اینکه: "هیچ انسانی از نظر اخلاقی آنقدر شایسته نیست که بدون رضایت دیگران بر آنان حکومت کند"(1) و نیز آنان که ادعای تلاش برای رسیدن به دموکراسی و آزاداندیشی را دارند باید بهتر از هر کسی بدانند: "آنجا که دو گرگ و یک بره دسته جمعی تصمیم بگیرند که شام چه بخورند نشانی از دموکراسی نخواهد بود!"(2 )؟
اما فاصله ادعا تا عمل آنقدر زیاد است که جز با صداقت پر نخواهد شد!!!
طاهر قادرزاده- زیویه
1- آبراهام لینکلن
2- جیمز بویارد
